Twee jaar na het magistrale The Black keert Imminence terug met een album dat de fans weleens zou kunnen verdelen. Tussen moderne metalcore, nu-metal, shoegaze en experimenten nemen de Zweden flinke risico's. Maar wat als dat nu precies was wat de band nodig had?
Na The Black: moesten ze echt opnieuw hetzelfde doen?
Twee jaar na de release van het magistrale The Black en een jaar na de uitgebreide versie, The Return of The Black, is Imminence terug met Axis Mundi, het zesde studioalbum van de band, verschenen op 2 oktober 2026 bij Sumerian Records. Een plaat die de fans misschien zal verdelen, maar die volgens mij absoluut noodzakelijk was. Zo vermijden we een The Black strikes back.
Want The Black was een album waarvoor superlatieven nauwelijks volstonden. Een buitengewoon duister, intens en bijna verstikkend werk, waarmee Imminence zijn muzikale formule naar een zelden bereikt niveau tilde. De band had dus gemakkelijk voor de veilige weg kunnen kiezen en ons The Black 2 kunnen voorschotelen. Een vertrouwde aanpak, met weinig risico, om verder te bouwen op een welverdiend succes.
Maar Imminence heeft nu net nooit twee keer hetzelfde album gemaakt.
Luister maar eens opnieuw naar I, hun debuutalbum, en daarna naar This Is Goodbye. Twee radicaal verschillende albums, waarbij de viool op het tweede veel minder prominent aanwezig is, hoewel het instrument al op het eerste te horen was. Daarna volgde Turn the Light On, waarmee de viool weer op de voorgrond trad, gedragen door opzwepende metalcore. Heaven in Hiding zou die formule verder verfijnen, voordat The Black alles overhoopgooide en de band meesleurde naar een duisternis die hij nooit eerder zo diep had verkend.
Waarom zou Axis Mundi dan plots een uitzondering moeten vormen op die voortdurende evolutie?
In interviews over het nieuwe album legden zanger en violist Eddie Berg en gitarist Harald Barrett uit dat ze niet van plan waren om The Black simpelweg opnieuw te maken. En persoonlijk ben ik daar blij om! Vergelijkingen zouden onvermijdelijk zijn geweest, en het risico dat Imminence voorgoed in één heel specifieke stijl opgesloten zou raken, was bijzonder reëel.
The Sword That Never Bends: een vervloekte ridder en een stevige zwaardslag
Toen de eerste single, The Sword That Never Bends, verscheen met zijn indrukwekkende videoclip over een gekwelde ridder die zijn weg kwijt is, was de verrassing groot.
Mijn eerste indruk? Korn op een flinke dosis adrenaline! De gitaren lenen de zwaarste klanken van nu-metal, terwijl de cleane zang van Eddie Berg doet denken aan de hoogdagen van het genre. Je kon je dan ook afvragen of de viool, het onmiskenbare handelsmerk van de band, niet naar de achtergrond zou verdwijnen.
Niets is minder waar!
Het nummer trakteert ons juist op een prachtige vioolpassage, die schitterend naar voren wordt gebracht. En precies daarin schuilt een van de grote troeven van Axis Mundi: de viool probeert niet langer systematisch elke compositie te domineren. Vaak gaat ze op in de andere instrumenten, alsof ze een volwaardig onderdeel van de ritmesectie is geworden.
Een kleine tip trouwens: beluister dit album eens met een hoofdtelefoon. Je ontdekt dan dat de viool veel vaker aanwezig is dan je op het eerste gehoor zou denken. Soms is ze haast onmerkbaar, verborgen achter de gitaren of de arrangementen. Maar wanneer ze opnieuw op de voorgrond treedt, komt haar impact des te harder aan. Net als het zwaard van onze vervloekte ridder!
Video – Imminence: The Sword That Never Bends
En nu we het toch over vervloekte ridders hebben, moet ik onvermijdelijk denken aan de ridder uit de nieuwste roman van Joe Abercrombie, The Devils (Les Diables), waarover ik eerder al schreef in mijn recensie: Les Diables: wanneer Joe Abercrombie de monsters van Scooby-Doo verandert in de Suicide Squad.
Want beide ridders delen een nogal ongelukkige eigenschap: ze kunnen niet sterven. Een vloek die iets wat aanvankelijk een geschenk lijkt, verandert in een verschrikkelijke veroordeling.
De ridder van Axis Mundi dwaalt zo door een vijandige wereld, gevangen in een bestaan waarvan hij de betekenis niet meer begrijpt, op zoek naar een rust die hem telkens wordt ontzegd.
En Imminence heeft zeker geen half werk geleverd om zijn verhaal te vertellen. De verschillende videoclips vormen de hoofdstukken van een echt filmisch verhaal. Onze dappere ridder kreeg zelfs zijn eigen film, die in verschillende bioscopen over de hele wereld werd vertoond, onder meer in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, maar ook elders in Europa.
Een artistieke ambitie die veel verder gaat dan zomaar wat beelden bij een album.
False Light, Crestfallen en de komst van een trouwe viervoeter
De volgende singles, False Light en Crestfallen, stelden de liefhebbers van het meer traditionele Imminence-geluid al snel gerust.
We herkennen die combinatie van kracht, emotie en arrangementen die in belangrijke mate bijdroeg aan het succes van The Black. Maar achter die schijnbare vertrouwdheid blijft de band nieuwe klankkleuren en nieuwe manieren om zijn agressie uit te drukken verkennen.
False Light is op dat vlak bijzonder indrukwekkend, met een bijna verpletterende zwaarte. En laten we vooral de inmiddels traditionele beweging niet vergeten waarbij Harald Barrett zelf met een strijkstok over zijn eigen gitaar gaat. Een klein ritueel dat een van de visuele handelsmerken van de band is geworden, en waar ik persoonlijk maar geen genoeg van krijg!
De videoclip laat ons ook kennismaken met een nieuw personage: de hond!
En dat is zeker geen toeval. Eddie Berg is een enorme hondenliefhebber, een passie die hij deelt met zijn partner. Het was dus bijna vanzelfsprekend dat onze viervoeters een plaats zouden krijgen in dit nieuwe universum.
De hond wordt zo de onwaarschijnlijke metgezel van onze ridder en brengt een vleugje menselijkheid en trouw in zijn wanhopige zoektocht. Uiteindelijk is het een behoorlijk ontroerende aanwezigheid in een verhaal waarin de dood, eenzaamheid en vervloeking zo'n centrale rol spelen.
Video – Imminence: False Light
Van Deftones tot shoegaze: Imminence durft alles
Daarna volgen If Not Now, When en Shed Your Skin.
En plots verandert het hele decor!
Met If Not Now, When begeeft Imminence zich op terrein dat sterk aan Deftones doet denken. De sfeer wordt ijler, de gitaren klinken minder frontaal en de band kiest voor een bijna hypnotiserende vorm van melancholie. De viool, die nog altijd aanwezig is, begeleidt deze evolutie met een opmerkelijke fijngevoeligheid.
Video – Imminence: If Not Now, When
Shed Your Skin gaat nog een stap verder en neigt heel duidelijk naar shoegaze. We bevinden ons mijlenver van de bruutheid van The Black, en toch blijft de identiteit van Imminence perfect herkenbaar.
Misschien is dat wel wat mij het meest indrukwekkend lijkt aan deze twee nummers. De band durft muzikale gebieden te verkennen die op het eerste gezicht volledig vreemd lijken aan zijn universum, maar weet ze met een verbazingwekkend gemak in zijn eigen geluid te verwerken.
En bovenal zijn beide nummers bijzonder geslaagd.
Ze bewijzen hoeveel Imminence nog achter de hand heeft en hoe jammer het zou zijn om de toekomst van de band tot één enkele muzikale formule te beperken.
Video – Imminence: Shed Your Skin
Het experiment bereikt zijn hoogtepunt met Didn't Think About You (Lately). Eddie Berg ging zelfs zo ver dat hij zijn eigen stem samplede om die vervolgens via een keyboard te kunnen bespelen! Een verrassende aanpak die resulteert in een compositie die sterk afwijkt van de rest van het album.
Dit nummer zorgt voor een welkome adempauze tijdens het beluisteren van de plaat, ook al blijft de sfeer bijzonder melancholisch. Een manier om het tempo even te vertragen en meer ruimte te laten voor intimiteit, voordat we opnieuw in de kwellingen van onze ridder worden meegesleurd.
Twisting in the Wind, Devil May Try en Leviathan: de storm is nooit ver weg
Maar wees gerust, Imminence is niet vergeten hoe het een muzikale explosie moet ontketenen.
Het album opent met het ongelooflijke Twisting in the Wind, dat meteen een onheilspellende sfeer neerzet voordat het een bijzonder doeltreffende spanningsopbouw ontwikkelt. En opnieuw duikt die viool precies op het juiste moment op om het geheel een extra dimensie te geven.
Van de nummers die voorlopig nog niet dezelfde aandacht als de singles hebben gekregen, springen er voor mij twee bijzonder uit: Devil May Try en Leviathan.
Het zou me helemaal niet verbazen als dit de volgende singles van de band worden.
Devil May Try is ronduit ongelooflijk. De smeekbeden tot God, gebracht met een schreeuwende zang van een verpletterende intensiteit, contrasteren prachtig met de terugkeer van de cleane zang op de woorden Devil May Try. Het is precies deze tegenstelling tussen geweld en melodie die Imminence zo sterk maakt.
Ook de zang van Eddie Berg is er opnieuw op vooruitgegaan: hij schakelt van kristalheldere cleane zang naar screams die zelfs de meest doorgewinterde growler zouden doen blozen.
Leviathan onderscheidt zich dan weer door zijn aanstekelijke vocale motief, vooral dat onvergetelijke All I know dat nog lang na het beluisteren in je hoofd blijft hangen.
En wanneer de band bijzonder scherp en agressief uit de hoek komt, neigen de messcherpe gitaren en gesyncopeerde ritmes duidelijk naar djent. Leviathan, False Light, Devil May Try en Power Divine zijn daar vier uitstekende voorbeelden van, met een bijna mechanische zwaarte die hun klankpalet nog verder verrijkt. Opnieuw een verschil dat aantoont hoe vastberaden Imminence is om zich niet tot één enkele muzikale formule te beperken.
Maar wat mij vooral treft bij deze vier composities, is de manier waarop ze spanning opbouwen. De nummers evolueren, winnen aan intensiteit en mond en uiteindelijk uit in ronduit monumentale finales.
Dat vermogen om de druk geleidelijk op te voeren is een van de grootste kwaliteiten van de band, en Axis Mundi levert daarvan verschillende bijzonder overtuigende demonstraties.
Ook Power Divine illustreert perfect een andere kant van de plaat: moderne, nerveuze en agressieve metal, waarin Imminence de grenzen van zijn eigen composities blijft verleggen.
Exodus: rust vinden aan het einde van de wereld
Het album sluit af met Exodus, een diep filmische compositie die waarschijnlijk tot de nummers behoort die de artistieke ambities van de band het best vertegenwoordigen.
Ook de gitaarsolo in Exodus is een mooi teken van de verdere ontwikkeling van de band.
Het is niet noodzakelijk een nummer dat je bij de eerste luisterbeurt meteen volledig weet te doorgronden. Je moet je laten meeslepen, de wisselende sferen aanvaarden en de muzikale ontwikkeling volgen, in plaats van te wachten op een refrein dat onmiddellijk in je hoofd blijft hangen.
Maar wat een afsluiter!
Exodus vat uiteindelijk helemaal op zichzelf de essentie van Axis Mundi samen: een opeenvolging van stormen en momenten van stilte, geweld en zachtheid, wanhoop en hoop.
Net als onze onsterfelijke ridder, veroordeeld om een zoektocht voort te zetten waarvan hij de betekenis nauwelijks begrijpt, gekweld door zijn eigen demonen en wanhopig op zoek naar een verklaring waarom hem de rust wordt ontzegd waarnaar hij zo verlangt.
Doorheen dit album lijkt Imminence ons eraan te willen herinneren dat leven, dood, lijden en hoop niet noodzakelijk tegengestelde begrippen zijn, maar verschillende facetten van hetzelfde bestaan.
En misschien krijgt de titel Axis Mundi precies daardoor zijn volledige betekenis.
Wil Imminence de nieuwe Bad Omens worden? Toch geen slecht voorteken!
Dan blijft natuurlijk nog de controverse rond dit nieuwe album.
Sinds Imminence bij Sumerian Records heeft getekend, beschuldigen sommige fans de band ervan in de voetsporen van Bad Omens te willen treden. Anderen verlangen terug naar de periode van The Black, toen de groep zijn carrière onafhankelijk uitbouwde, en zien de nieuwe samenwerking als een vorm van afstand nemen van zijn eigen identiteit.
Persoonlijk vind ik die beschuldiging bijzonder onterecht.
Ja, bepaalde nummers zoals Power Divine, Devil May Try en Leviathan verkennen klanken die je, als je echt heel diep graaft, misschien aan Bad Omens zouden kunnen doen denken. Maar van een eenvoudige kopie zijn we nog altijd bijzonder ver verwijderd.
Dat zou zowat hetzelfde zijn als alle metalbands verwijten dat ze op Metallica lijken, simpelweg omdat ze vervormde gitaren gebruiken!
Bovendien gaat die vergelijking volledig voorbij aan de andere helft van het album.
Wat doen we dan met If Not Now, When? Met Shed Your Skin? Met Didn't Think About You (Lately)? En met die vernieuwde manier waarop de viool wordt gebruikt, soms verweven met de arrangementen en soms prominent op de voorgrond?
Als Imminence gewoon een commercieel succesvolle formule wilde kopiëren, waarom zou de band dan zoveel risico's nemen op één en dezelfde plaat?
En betekent een contract bij Sumerian Records werkelijk verraad? Kunnen fans zich een band zozeer toe-eigenen dat ze de muzikanten het recht ontzeggen om te evolueren, van richting te veranderen of gewoon gebruik te maken van extra middelen?
The Black was een fantastische onafhankelijke prestatie, en niemand betwist dat. Maar betekent dit dat Imminence voor altijd onder precies dezelfde omstandigheden moet blijven werken om zijn geloofwaardigheid te behouden?
Volgens mij absoluut niet.
En er is nog een bijzonder belangrijk detail dat sommige critici uit het oog lijken te verliezen: ondanks het contract met Sumerian Records wordt Axis Mundi nog altijd voorgesteld als een door Imminence zelf geproduceerd album, met bijkomende samenwerkingen. De band heeft de sleutels van zijn muziek dus niet zomaar aan een platenmaatschappij overhandigd. Hij blijft zijn eigen artistieke koers bepalen en krijgt tegelijkertijd toegang tot nieuwe middelen om zijn ambities waar te maken. Is dat uiteindelijk niet precies wat we zouden moeten wensen voor een band waarvan we het werk waarderen?
Een platenmaatschappij kan een band bovendien helpen om grotere ambities te verwezenlijken, een nieuw publiek te bereiken en projecten te ontwikkelen die zonder die ondersteuning veel moeilijker te realiseren zouden zijn.
En wanneer je ziet hoe uitgebreid het visuele en filmische universum van Axis Mundi is geworden, kun je Imminence moeilijk een gebrek aan ambitie verwijten.
Uiteindelijk heeft Imminence voor de minst comfortabele weg gekozen. The Black 2 maken was waarschijnlijk veel veiliger geweest. In plaats daarvan heeft de band besloten verder te evolueren, zelfs als dat betekent dat sommige fans daardoor uit hun vertrouwde muzikale omgeving worden gehaald.
Het is een keuze waarvoor ik enorm veel respect heb.
Net als onze vervloekte ridder en zijn trouwe hond trekt Imminence eropuit om nieuwe gebieden te veroveren. En ik hoop oprecht dat de band ons nog jarenlang zal blijven verrassen.
Wat mij betreft, ben ik helemaal overtuigd. En zoals jullie op de foto's bij deze recensie kunnen zien, had ik zelfs het plezier om mijn gesigneerde vinylversie van Axis Mundi te ontvangen. Een prachtig exemplaar dat mijn collectie komt verrijken!
Ik kan nu al nauwelijks wachten om Imminence tijdens de Europese tournee van 2027 opnieuw live aan het werk te zien.
Iets zegt me dat we over enkele jaren misschien op deze band zullen terugkijken als een van de grote namen van de moderne metal. Misschien zelfs als een van de groepen die hebben geholpen om het genre opnieuw vorm te geven.
Imminence heeft geen The Black 2 gemaakt. En dat was waarschijnlijk de beste beslissing die de band had kunnen nemen.
Een reactie achterlaten