Ik wilde al een tijdje beginnen aan Wayward Pines, de trilogie van Blake Crouch. Mijn nieuwsgierigheid werd vooral gewekt nadat ik de auteur had gehoord in de uitstekende podcast van Lloyd Chéry, C’est plus que de la SF.

Wie dit boeiende interview wil beluisteren, waarin Blake Crouch vertelt over zijn werk als schrijver en scenarist, kan het op Spotify terugvinden.

Welkom in Wayward Pines

In het eerste boek, Pines, neemt Blake Crouch ons mee naar Wayward Pines, een klein stadje in Idaho dat door bergen wordt omringd.

Ethan Burke, een agent van de Amerikaanse Secret Service, komt na een ongeval opnieuw bij bewustzijn. Hij is gewond en gedesoriënteerd en merkt al snel dat alles zich tegen hem lijkt te keren. De sheriff weigert hem zijn persoonlijke bezittingen terug te geven, hij slaagt er niet in zijn oversten te bereiken en niemand buiten het stadje lijkt bereikbaar.

Ethan werd nochtans naar Wayward Pines gestuurd om twee van zijn collega’s terug te vinden, die op mysterieuze wijze verdwenen zijn…

Meer over het verhaal vertellen zou te veel verklappen. Daarom laat ik het hierbij wat de intrige betreft. Een groot deel van het leesplezier schuilt in de vragen die het verhaal oproept en in de geleidelijke ontdekking van de geheimen van dit vreemde stadje.

Een directe en bijzonder visuele schrijfstijl

Ik vond de schrijfstijl van Blake Crouch bijzonder aangenaam als je op zoek bent naar een vlot boek dat niet te veel inspanning vraagt.

Hij is niet het soort schrijver dat zijn lezers probeert te verbluffen met complexe of bijzonder verfijnde zinnen. Zijn stijl is direct, efficiënt en heel visueel, bijna alsof het boek als het scenario van een televisiereeks werd geschreven.

Die aanpak zal misschien niet iedereen aanspreken. Persoonlijk vind ik echter dat dit soort roman vooral bedoeld is om te entertainen, de spanning vast te houden en je voortdurend zin te geven om verder te lezen. Op dat vlak slaagt het boek perfect in zijn opzet.

Het is direct, meeslepend en aangenaam om te lezen.

Op zoek naar Twin Peaks

Nog voordat ik aan Wayward Pines begon, verwachtte ik dat het op Twin Peaks zou lijken. Ik moet er wel bij vertellen dat ik deze cultreeks toen nog nooit had gezien.

Mijn vader is een enorme liefhebber van Twin Peaks en de reeks heeft een diepe indruk op hem gemaakt. Daardoor had ik er zelf een vrij duidelijk beeld van gevormd: een mengeling van een politieverhaal en heel subtiele bovennatuurlijke fictie, die zich afspeelt in een klein stadje vol vreemde personages en verborgen geheimen.

Nadat ik het eerste boek van Wayward Pines had uitgelezen, zou ik het verhaal toch niet helemaal op die manier omschrijven. Ik zou eerder spreken van een bijzonder verwrongen thriller — ik kies mijn woorden bewust om niets te verklappen — die zich afspeelt in een heel eigenaardig stadje met bepaalde grenzen die de lezer geleidelijk ontdekt.

Daarna had ik het geluk om Twin Peaks terug te vinden op het uitstekende streamingplatform van ARTE. Het werd dus hoog tijd om eindelijk mijn nieuwsgierigheid te bevredigen. Ik bekeek het eerste seizoen en op het moment dat ik dit artikel schrijf, ben ik halverwege het tweede.

In dit artikel beperk ik me echter uitsluitend tot het eerste seizoen.

Een eerste seizoen dat niet helemaal aan mijn verwachtingen voldeed

Twin Peaks, bedacht door Mark Frost en David Lynch, volgt het onderzoek van Dale Cooper, een FBI-agent die naar een klein stadje in de staat Washington wordt gestuurd, vlak bij de Canadese grens. Hij moet er de moord op Laura Palmer oplossen, een middelbare scholier die binnen de plaatselijke gemeenschap bijzonder bekend was.

Ik moet eerlijk zijn: ik was een beetje teleurgesteld.

Ik heb van dit eerste seizoen genoten, maar voor mij bleef het onder de immense reputatie die de reeks vandaag nog altijd heeft. Zonder iets over de intrige te verklappen, volgen we aanvankelijk een vrij klassiek politieonderzoek, waarin geleidelijk vreemde, verontrustende en soms ronduit ongemakkelijke elementen opduiken.

Toch heb ik de indruk dat dit eerste seizoen vooral dient om het decor op te bouwen, de vele inwoners van Twin Peaks voor te stellen en de bijzondere sfeer van het stadje te creëren.

De reeks begint waarschijnlijk bewust op een relatief bescheiden schaal om ons uiteindelijk naar iets veel groters te brengen. Dat vermoed ik tenminste — en naarmate ik verder kijk, begint het verhaal dat ook steeds meer te suggereren.

Een opmerkelijke regie en uitstekende acteurs

Waar ik het succes van Twin Peaks veel beter kan begrijpen, is in de regie, de sfeer en vooral het acteerwerk.

Kyle MacLachlan is werkelijk fantastisch als agent Cooper. Veel kijkers zullen hem herkennen als Orson Hodge uit Desperate Housewives, maar hij vertolkte ook Paul Atreides in de verfilming uit 1984 van Frank Herberts cultroman Dune, geregisseerd door David Lynch. Meer recent was hij te zien in Fallout, de televisiereeks die gebaseerd is op de beroemde videogamefranchise.

Ook Mädchen Amick is meteen herkenbaar in de rol van Shelly Johnson. Ze was onder andere te zien in Joey, de spin-off van Friends, waarin ze Sara speelde.

Meer algemeen dragen de acteurs enorm bij aan de identiteit van de reeks. Bijna elk personage heeft een uitgesproken persoonlijkheid, die soms overdreven, vreemd of bewust theatraal is. Zelfs wanneer het verhaal traag vooruitgaat, zorgen de regie en de vertolkingen ervoor dat je voortdurend het gevoel behoudt dat er iets helemaal niet klopt in Twin Peaks.

Twee stadjes die uiteindelijk heel verschillend zijn

Na het lezen van het eerste boek van Wayward Pines en het bekijken van het eerste seizoen van Twin Peaks zie ik inderdaad enkele overeenkomsten.

In beide verhalen komt een onderzoeker van buitenaf terecht in een afgelegen stadje. Hij ontdekt er een gemeenschap die op het eerste gezicht vreedzaam lijkt, maar vol geheimen, vreemd gedrag en een moeilijk te identificeren dreiging zit. Beide verhalen spelen ook met het aanhoudende gevoel dat de werkelijkheid iets voor ons verborgen houdt.

Voorlopig lijken die overeenkomsten mij echter vrij oppervlakkig.

Twin Peaks neemt uitgebreid de tijd en combineert een politieonderzoek met drama, soap, vreemde humor, bovennatuurlijke elementen en surrealisme. Wayward Pines kiest voor een veel directere aanpak en presenteert zich eerder als een thriller vol spanning, die de lezer zo snel mogelijk wil laten ontdekken wat het stadje werkelijk verborgen houdt.

Beide verhalen gebruiken dus een mysterieuze kleine gemeenschap als vertrekpunt, maar lijken vervolgens heel verschillende wegen in te slaan.

Ondanks mijn lichte teleurstelling over het eerste seizoen van Twin Peaks blijft mijn nieuwsgierigheid intact. Ik wil nu ontdekken hoe ver David Lynch en Mark Frost mij zullen meenemen, maar ook wat Blake Crouch voor de rest van zijn trilogie heeft bedacht.

De deuren van Twin Peaks en Wayward Pines staan nog maar net op een kier…