We waren op zoek naar een korte Noordse reeks toen Arte ons opnieuw wist te verrassen. Zo ontdekten we Meurtres à Varjakka, waarvan de oorspronkelijke Finse titel Kaikki synnit is — All the Sins in het Engels.
Deze Finse misdaadreeks bestaat uit drie seizoenen van telkens zes afleveringen. Hoewel de seizoenen zich in heel verschillende periodes afspelen, zijn ze nauw met elkaar verbonden en vormen ze samen een bijzonder samenhangend verhaal.
In het eerste seizoen volgen we Lauri Räihä, een jonge homoseksuele rechercheur die noodgedwongen terugkeert naar de streek waar hij opgroeide, en Sanna Tervo, een ervaren en gescheiden politie-inspecteur die vastbesloten is om volop van het leven te genieten. Een onwaarschijnlijk duo, maar wel een dat bijzonder goed werkt.
Ze worden opgeroepen door Jussi Ritola, de plaatselijke politiecommissaris. Hij vraagt de hulp van de Finse nationale recherche nadat twee vooraanstaande leden van de christelijke læstadianse gemeenschap van Varjakka zijn vermoord. Voor Lauri betekent het onderzoek ook een moeilijke terugkeer naar zijn verleden, zijn familie en het religieuze milieu dat hij tien jaar eerder was ontvlucht.
Het tweede seizoen brengt ons terug naar 1999, ongeveer vijftien jaar vóór de gebeurtenissen uit het eerste seizoen. Jussi Ritola is op dat moment nog een jonge politie-inspecteur. Hij wordt geconfronteerd met een zaak die hem persoonlijk zal raken en waarvan de gevolgen nog vele jaren op Varjakka zullen blijven wegen.
Het derde en laatste seizoen keert terug naar de tijd van Lauri en Sanna, vijf jaar na hun eerste onderzoek. Een nieuwe zaak brengt hen opnieuw naar Varjakka en neemt geleidelijk alle draden weer op die tijdens de twee voorgaande seizoenen werden geweven. Pas dan wordt helemaal duidelijk hoe nauw de drie onderzoeken, de personages en hun geheimen met elkaar verbonden zijn.
Mijn mening
Mijn mening over de reeks is erg positief. Meurtres à Varjakka beschikt misschien niet over de middelen van de grote hedendaagse producties, maar bewijst dat een uitstekende verhaallijn en sterke acteurs ruimschoots volstaan om je mee te slepen.
De drie onderzoeken zijn boeiend en de grote sprong in de tijd tijdens het tweede seizoen doet absoluut geen afbreuk aan de kwaliteit van het geheel. Elk seizoen vertelt zijn eigen verhaal en voegt tegelijkertijd een nieuw stukje toe aan een veel grotere puzzel. De inwoners van Varjakka dragen allemaal hun geheimen en wonden met zich mee. Bovendien blijken hun onderlinge banden soms veel hechter te zijn dan je aanvankelijk zou vermoeden.
Een andere grote troef van de reeks is de manier waarop het noorden van Finland in beeld wordt gebracht. In Nordic noir zijn we eraan gewend dat deze streken onder een grijze hemel verschijnen, geteisterd worden door slecht weer of bedekt zijn met een dik wit sneeuwtapijt.
Hier is het net andersom.
Finland wordt zonnig, helder en groen voorgesteld. Dat is ook hoe ik het land ontdekte toen ik in 2022 naar het noorden van Finland reisde. Ik vond het bijzonder fijn om die sfeer in de reeks terug te vinden, omdat ze helpt om enkele hardnekkige clichés over de Noordse landen te doorbreken. De zon en het groene landschap verhinderen Varjakka trouwens niet om een zware, mysterieuze en soms verontrustende sfeer te behouden.
Wat de acteurs betreft, is Maria Sid uitstekend als Sanna. Ze slaagt erin om haar personage tegelijk grappig, vrijgevochten en diepmenselijk te maken, maar ook veel kwetsbaarder dan ze op het eerste gezicht lijkt. Matti Ristinen levert eveneens een bijzonder sterke prestatie als Jussi, waarschijnlijk het personage waarrond het volledige verhaal uiteindelijk is opgebouwd.
Over Johannes Holopainen, die Lauri vertolkt, ben ik iets meer verdeeld, maar alleen wat het derde seizoen betreft. In het eerste seizoen vond ik hem veel overtuigender, misschien omdat zijn personage toen sterker uit evenwicht werd gebracht door zijn terugkeer naar Varjakka en de confrontatie met zijn verleden. In het laatste seizoen kwam zijn vertolking op mij afstandelijker en minder doorleefd over.
Dat blijft gelukkig een vrij klein minpunt tegenover de vele kwaliteiten van de reeks.
Meurtres à Varjakka was dus een bijzonder mooie ontdekking: een intieme en goed geschreven Nordic noir, gedragen door complexe personages. De reeks neemt haar tijd, maar wordt nooit onnodig langdradig. De drie seizoenen vertellen één echt verhaal, met een duidelijk begin, een geleidelijke ontwikkeling en vooral een volwaardig einde.
Een geslaagde Finse productie die absoluut de moeite waard is om te ontdekken.
Een reactie achterlaten