Na een eerste seizoen dat me ertoe bracht Twin Peaks te vergelijken met het eerste deel van Wayward Pines van Blake Crouch — om uiteindelijk vast te stellen dat beide werken, ondanks enkele gelijkenissen, toch behoorlijk verschillende richtingen uitgaan — heb ik nu seizoen 2 afgerond.
En mijn eerste vaststelling is vrij eenvoudig: neem zowat alle elementen uit seizoen 1 en draai de knoppen nog wat verder open.
Wilde je soap? Alsjeblieft.
Wat spanning? Neem gerust.
Volledig ontspoorde vreemdheid? Geen zorgen, David Lynch heeft nog wel wat gerechten op het menu staan.
Dit tweede seizoen is duidelijk langer: 22 afleveringen, tegenover slechts acht in het eerste seizoen. Het brengt zijn portie antwoorden, nieuwe vragen en vooral nog meer vreemdheid.
En als ik “antwoorden” zeg, bedoel ik dat ook echt.
Zonder iets te verklappen, licht seizoen 2 wel degelijk een tip van de sluier op over verschillende belangrijke elementen van het verhaal. Maar omdat dit Twin Peaks is, lijkt elk antwoord bijna automatisch twee nieuwe vragen voort te brengen.
Een serie geboren uit twee werelden
We mogen nooit vergeten dat Twin Peaks in de eerste plaats het werk is van twee mannen: Mark Frost en David Lynch.
En misschien wordt dat in dit seizoen nog duidelijker dan in het eerste.
Mark Frost zorgt onder andere voor een structuur die dichter bij klassieke televisiefictie en soap ligt, met verhaallijnen die elkaar kruisen, romances, rivaliteiten en al die kleine mechanismen van een feuilleton.
En dan is er Lynch.
Laat ons gewoon zeggen dat wanneer hij echt de touwtjes in handen neemt, de meter van de vreemdheid plots enkele niveaus hoger kan springen.
Daar bevindt zich volgens mij ook een van de sterke punten, maar tegelijk ook een van de zwakke punten van dit tweede seizoen.
Sommige afleveringen voelen heel uitgesproken “Frostiaans” aan en dan, plots, verandert de sfeer en belanden we in iets dat veel sterker Lynchiaans is.
Op papier kan dat perfect werken. Maar hun persoonlijke stijl is soms zo herkenbaar dat je bijna kunt raden wie achter een aflevering zit door er gewoon naar te kijken.
Dat is waarschijnlijk een deel van de charme van Twin Peaks. Maar omdat David Lynch zo’n uitgesproken stijl heeft, kan de overgang van de ene toon naar de andere soms behoorlijk abrupt aanvoelen.
Twin Peaks is zelf ook een personage
Wat het verhaal betreft, levert dit tweede seizoen dus wel degelijk antwoorden.
En sommige daarvan zouden je kunnen verrassen.
We komen uiteraard meer te weten over de moord op Laura Palmer, over Bob, maar ook over Twin Peaks zelf.
Want hoe verder ik in de serie kom, hoe meer ik het gevoel krijg dat dit kleine stadje niet gewoon het decor van het verhaal is.
Twin Peaks is een personage.
De stad heeft haar eigen ziel, haar geheimen, haar vreemde inwoners, haar bijzondere plekken en dat voortdurende gevoel dat er iets schuilgaat net achter wat we kunnen zien.
Vooral het bos lijkt de personages soms net zo goed te observeren als wij dat doen.
Een uitzonderlijke cast
Als er één element is dat bijna nooit verzwakt, dan is het wel de cast.
Kyle MacLachlan is uiteraard uitstekend als Dale Cooper, maar het zou onterecht zijn om het succes van de serie tot zijn personage te beperken. De volledige cast vindt zijn plaats in dit onwaarschijnlijke universum en weet personages geloofwaardig te maken die in een andere serie gemakkelijk tot karikaturen hadden kunnen verworden.
En dan is er Bob.
Een ondertussen haast legendarische anekdote: Frank Silva werkte oorspronkelijk achter de camera aan de serie. Lynch zag hem op de set en iets aan zijn uiterlijk bracht hem op een idee.
Hij had Bob gevonden.
En ergens heeft Bob ons ook gevonden.
David Lynch speelt zelf eveneens mee in de serie als Gordon Cole, een collega van Dale Cooper.
En uiteraard kon Lynch niet gewoon een volkomen normale FBI-agent spelen.
Zijn personage is bijzonder eigenaardig… en tegelijk vreemd genoeg heel sympathiek.
Een dip halverwege het seizoen
Niet alles is echter perfect.
Zonder in detail te treden, krijgt een belangrijke verhaallijn tijdens het seizoen een vorm van ontknoping.
En daarna voelde ik persoonlijk echt dat het tempo wegviel.
Een paar afleveringen lang lijkt Twin Peaks op zoek te zijn naar wat de serie nu eigenlijk wil worden. Sommige nevenintriges nemen veel ruimte in en geven af en toe het gevoel dat de serie wat ter plaatse blijft trappelen.
Dat is waarschijnlijk het deel van het seizoen dat me het minst heeft overtuigd.
Maar dan wordt er plots iets wakker.
Een personage dat verbonden is met het verleden van Dale Cooper verschijnt en er begint een echte schaakpartij.
Letterlijk én figuurlijk.
Het verhaal vindt geleidelijk opnieuw een donkerdere en mysterieuzere richting, terwijl Cooper meer te weten komt over iets waar we eerder al over hadden gehoord:
de Black Lodge.
En vanaf dat moment…
wordt Twin Peaks weer volledig Twin Peaks.
En dan komt het einde…
Ik ga uiteraard niets verklappen over wat er gebeurt.
Maar volgens mij eindigt dit seizoen met een enorme cliffhanger.
Zo’n einde waarbij je nog enkele seconden naar het scherm blijft staren en denkt:
“Wacht eens… gaan ze hier echt stoppen?”
En dat is precies wat er gebeurde.
Na het tweede seizoen kwam Twin Peaks in 1991 tot een einde.
De serie had bij ABC te maken gehad met een moeilijke programmering, verschillende wijzigingen van uitzenduur en dalende kijkcijfers. Daardoor bleef dat einde heel lang ook werkelijk… het einde.
En toen gebeurde het onwaarschijnlijke.
Bijna 25 jaar later keerden David Lynch en Mark Frost terug naar Twin Peaks met een derde seizoen, Twin Peaks: The Return, dat in 2017 werd uitgezonden.
En als je seizoen 2 al hebt uitgekeken, weet je waarschijnlijk waarom het getal 25 binnen dit universum zo’n bijzondere betekenis heeft.
Wanneer je het seizoen vandaag afsluit, komt dan ook meteen één gedachte bij je op:
oef… er bestaat een derde seizoen.
Is Twin Peaks vandaag nog het bekijken waard?
Ja.
Maar je moet de serie wel aanvaarden zoals ze is.
Voor iemand die gewend is aan moderne series — snel, strak opgebouwd en ontworpen om je meteen naar de volgende aflevering te sturen — kan Twin Peaks soms lijken alsof het van een andere planeet komt.
Want ergens… is dat ook precies zo.
Het tempo kan afschrikken.
Het soapgehalte kan verrassen.
Sommige verhaallijnen kunnen volkomen absurd lijken.
En bepaalde scènes zullen je waarschijnlijk doen afvragen waar je in hemelsnaam naar zit te kijken.
Maar geef de serie een kans.
Voor de acteurs.
Voor Dale Cooper.
Voor de heerlijk bizarre inwoners.
Voor de sfeer.
Voor de vreemdheid.
Voor dat bos dat altijd iets lijkt te verbergen.
En vooral omdat Twin Peaks na twee seizoenen niet langer gewoon een stad is waarin een onderzoek plaatsvindt.
Het is een plek waar je bijna het gevoel hebt zelf gewoond te hebben.
En uiteindelijk wil je die plek, ondanks al haar onvolmaaktheden, eigenlijk niet meer verlaten.
O ja…
Kijk tijdens de begingeneriek eens goed naar het bord aan de ingang van de stad.
Misschien wil je een bepaald getal onthouden. 🙂
Omslagafbeelding: Snoqualmie Falls en de Salish Lodge — foto: hairyegg (Kevin Franklin), CC BY-SA 2.0.
Een reactie achterlaten