Er bestaan helden wier daden door de eeuwen heen blijven voortleven. Kampioenen van de gerechtigheid, beschermers van onschuldigen, toonbeelden van deugdzaamheid. En dan heb je onze groep avonturiers. Phandalin mag dan gered zijn, maar je kunt beter niet te veel vragen stellen over de methodes die daarvoor gebruikt werden.
Een vertrek, een aankomst en enkele goddelijke problemen
Weet je nog waar we onze helden de vorige keer achterlieten? Diep in de schuilplaats van de Redbrands, midden in een nogal netelige situatie.
Fabulos had net een nothic bevochten, met bijzonder beperkte steun van zijn metgezellen, die moedig aan de andere kant van een kloof waren blijven steken. Volkomen gedegouteerd door de prestaties van zijn ongelukkige reisgenoten besloot onze avonturier wat afstand te nemen van de groep. Op naar Neverwinter, waar een groot festival op hem wachtte.
Je kunt het hem moeilijk kwalijk nemen. Als je moet kiezen tussen je leven riskeren met een stel onbekwamen of genieten van een festival, hoef je daar nauwelijks over na te denken.
Maar toen verscheen er plots een vertrouwd gezicht: Waza!
Na een korte nabespreking besloten onze helden te profiteren van hun fris en uitgerust aangekomen metgezel om zelf een lange rust te nemen. Waza beleefde een opmerkelijk rustige nacht, slechts af en toe verstoord door gerochel, boeren en lachsalvo’s in de verte.
Soms leek het grote avontuur verdacht veel op een kampeerweekend.
Bij het ochtendgloren zette de groep de verkenning voort.
Skarin, onze paladijn van Tyr, besloot een beschermingsspreuk over zichzelf uit te spreken.
Op dat moment weerklonk er een stem in zijn hoofd.
Tyr. Hoogstpersoonlijk.
De god van de gerechtigheid had blijkbaar nog enkele zaken te bespreken met zijn kampioen over de gebeurtenissen van de vorige sessie.
Je zou denken dat de stem van je eigen god horen voldoende is om eens diep over jezelf na te denken. Maar we hebben het hier over Skarin.
Onze paladijn leek te twijfelen tussen twee mogelijkheden: ofwel begon hij zijn verstand te verliezen, ofwel probeerde Tyr hem daadwerkelijk iets duidelijk te maken.
Zijn god besloot hem de beschermingsspreuk niet toe te staan.
Of die goddelijke boodschap ook werkelijk was doorgedrongen… dat mogen jullie zelf beoordelen.
De trap des doods en de doden die niet willen rusten
Onze avonturiers bereikten een voorraadkamer waarin ze verschillende doorgangen ontdekten.
Le Seigneur des Milles Prisons verkeerde duidelijk in topvorm en zette zijn ontelbare talenten in om enkele sloten te kraken.
Er lagen twee routes voor hen open.
De eerste liep via een trap die hen vrijwel rechtstreeks naar hun doel zou brengen: Glassstaff.
De tweede leidde naar een lange gang.
Kun je raden welke ze kozen?
Natuurlijk de gang.
Je moet hen begrijpen. Een paar treden afdalen vormt waarschijnlijk een bijna onoverkomelijke beproeving voor deze dappere avonturiers. Dan kun je beter een ondergronds complex vol vijandige wezens gaan verkennen.
Hun omweg bracht hen eerst naar een wapenkamer, waar verschillende wapens van behoorlijke kwaliteit rustig op hun volgende eigenaars lagen te wachten. In een bewonderenswaardige poging tot herverdeling van de rijkdommen hielpen onze helden zichzelf aan de buit.
Niets echt uitzonderlijks, toegegeven, maar een avonturier zegt nooit nee tegen gratis uitrusting.
Uiteindelijk ontdekten ze een deur die toegang gaf tot een crypte. Le Seigneur des Milles Prisons, altijd bereid om met zijn vaardigheden uit te pakken, begon zorgvuldig het slot te kraken… om vervolgens te ontdekken dat de deur al op een kier stond.
En de bewoners waren allesbehalve blij met het bezoek.
Zes skeletten stonden hen op te wachten.
Het enthousiasme binnen de groep liep uiteen, maar Skarin leek plots een onverwachte hoeveelheid energie te hervinden. Onze paladijn, wiens morele evenwicht een groot mysterie blijft, kreeg zelfs heroïsche inspiratie.
Enariel besloot ondertussen de ondoden eraan te herinneren dat goddelijke macht zo haar voordelen heeft. Zijn heilige aanwezigheid joeg de meeste skeletten op de vlucht.
De twee ongelukkigen die achterbleven, werden prompt teruggestuurd naar hun eeuwige rust.
Er bleef nog één belangrijke vraag over: wat moesten ze met de sarcofagen aanvangen?
Skarin aarzelde geen seconde om ze te openen. Respect voor de rust van de doden staat blijkbaar niet bijzonder hoog op zijn prioriteitenlijst.
Dankzij de grafkamers konden onze avonturiers de identiteit van de overledenen achterhalen: de vroegere bewoners van Tresendar Manor. Bovendien vonden ze een merkwaardig juweel dat aan een adellijke dame had toebehoord.
Rust in vrede? Blijkbaar is dat een nogal rekbaar begrip.
Wanneer Le Seigneur des Milles Prisons de dag redt
De verkenning ging verder.
Le Seigneur bleef zijn persoonlijke talentenshow opvoeren en wist op het nippertje een val onschadelijk te maken die de groep duur had kunnen komen te staan.
Vervolgens bereikten onze helden een grote zaal met een waterbekken. Bij een nauwkeurige inspectie ontdekten ze alweer een geheime doorgang.
Waza opende ondertussen een deur die naar buiten leidde.
Langzaam werd alles duidelijk: onze metgezellen bevonden zich in de catacomben onder Tresendar Manor!
Enariel kreeg vervolgens het uitstekende idee om terug te keren en het bassin nader te onderzoeken. Zijn initiatief werd beloond met de ontdekking van een buidel met verschillende interessante voorwerpen.
Een doordachte beslissing, een methodisch onderzoek en een beloning als resultaat.
We begonnen ons bijna zorgen te maken.
Gelukkig stelde wat daarna gebeurde ons snel weer gerust.
Drie Redbrands, één paladijn en een moraal in vrije val
Nog altijd vastbesloten om de kortste weg naar Glassstaff te vermijden, openden onze avonturiers een nieuwe deur.
Daarachter stonden drie vrouwen die tot de Redbrands behoorden.
En ze hadden duidelijk nog een rekening te vereffenen met Skarin, wiens gedrag tegenover een van hun kameraden tijdens de vorige sessie bijzonder onaangename herinneringen had achtergelaten.
De vijandigheid was wederzijds.
Alle drie de strijdsters richtten hun aanvallen op onze paladijn, die maar al te graag bereid leek hun aandacht te beantwoorden.
Het gevecht was hevig.
Twee Redbrands kwamen om het leven. De derde werd gevangengenomen en vastgebonden in een houding waarvan een gedetailleerde beschrijving werkelijk niets zou bijdragen aan de grootsheid van dit avontuur.
Daarna volgde een ondervraging die we, bijzonder welwillend, chaotisch zullen noemen.
De verkregen informatie was schaars: er waren nog andere Redbrands aanwezig en Glassstaff bevond zich nog ergens in de schuilplaats.
Het hoeft nauwelijks gezegd dat de verhouding tussen de geleverde inspanningen en de bruikbare informatie bedroevend slecht was.
Waza maakte uiteindelijk definitief een einde aan de ondervraging door de gevangene van het leven te beroven.
Intussen had Tyr blijkbaar besloten opnieuw een directe communicatielijn met zijn kampioen te openen.
Er ontstond een lang innerlijk gesprek tussen de god van de gerechtigheid en Skarin.
Het belangrijkste argument van onze paladijn kon ongeveer als volgt worden samengevat: volgens hem was er helemaal niets verwerpelijks aan zijn persoonlijke neigingen. Meer nog, hij ging ertoe over zijn hoogst eigen interpretatie van de moraal toe te passen op de vastgebonden Redbrand.
Een redenering die waarschijnlijk thuishoort in handboeken theologie, onder het hoofdstuk Alles wat je absoluut niet moet doen.
Tyr begon vermoedelijk spijt te krijgen van bepaalde rekruteringsbeslissingen.
Glassstaff: dood nog voor hij kon praten
Uiteindelijk keerden onze avonturiers terug naar de voorraadkamer.
En toen gebeurde er iets historisch: ze besloten eindelijk de trap te nemen!
Jawel, precies die trap die naar beneden leidde.
Le Seigneur des Milles Prisons gebruikte opnieuw zijn talenten om discreet te kijken wat er zich achter de deur bevond.
Glassstaff was daar.
Hij zat rustig enkele documenten te lezen.
Een ideale gelegenheid om hem gevangen te nemen, te ondervragen en waardevolle informatie te verzamelen over de organisatie van de Redbrands.
Onze helden kozen voor een andere aanpak.
Ze verrasten hem en doodden hem.
Zo.
Een snelle executie, zonder degelijk verhoor, zonder onderhandelingen en zonder enige ernstige poging om te begrijpen wat er werkelijk aan de hand was.
Laten we even samenvatten: als ze een gewone strijdster gevangen nemen, organiseren ze een eindeloze ondervraging met bedenkelijke resultaten. Maar wanneer ze eindelijk de leider van de vijand treffen, de man die mogelijk alle antwoorden heeft, sturen ze hem rechtstreeks naar het hiernamaals.
Onberispelijke logica.
Gelukkig leverde het doorzoeken van de kamer nog enkele interessante ontdekkingen op.
Eerst vonden ze een mysterieuze brief van een onbekende afzender, waarin onder meer werd gesproken over het gevangennemen van onze avonturiers.
Blijkbaar volgde iemand vanuit de schaduw hun heldendaden en koesterde die persoon bepaald onvriendelijke plannen.
Op het lichaam van Glassstaff vonden ze bovendien een zeldzaam magisch voorwerp: een Staff of Defense, een beschermende magische staf.
Waza zette daarop al zijn overtuigingskracht in om zijn metgezellen ertoe te bewegen de staf aan hem te geven.
Wat een prachtige demonstratie van hoffelijkheid en samenwerking tussen een drow en een hoge elf!
De missie was voltooid. De Redbrands hadden hun leider verloren, onze avonturiers mochten eindelijk naar niveau 3 stijgen en Phandalin kon uitkijken naar betere tijden.
Maar waarom zouden ze nu al stoppen?
Ze besloten de werkplaats van de magiër te inspecteren.
Daar ontdekten ze de weinig succesvolle pogingen van Glassstaff om onzichtbaarheidsdrankjes te brouwen. Wat alchemie betreft, had onze overleden tegenstander duidelijk nog heel wat groeimarge.
Ook een quasit, zijn magische vertrouwde, probeerde zich tegen de indringers te verzetten.
Die ongelukkige beslissing zou hem niet lang beschoren blijven.
Eindelijk kon het bezoek worden afgesloten.
Phandalin is bevrijd… maar is het ook echt veilig?
De terugkeer naar het dorp was triomfantelijk.
De inwoners van Phandalin, eindelijk verlost van de tirannie van de Redbrands, ontvingen hun bevrijders met open armen.
In de herberg hing een uitgelaten sfeer. Eindelijk konden onze helden genieten van de dankbaarheid van de bevolking!
Skarin had echter duidelijk andere prioriteiten.
Hij vroeg onmiddellijk naar een mooie jonge dorpsbewoonster die hij tijdens de vorige sessie had ontmoet.
Het antwoord van de herbergier was macaber: de ongelukkige vrouw had het niet overleefd. En omdat men de bijzondere neigingen van onze paladijn kende, had men haar lichaam in de stal bewaard.
Ondanks de waarschuwingen van Tyr gaf Skarin opnieuw toe aan zijn duistere impulsen.
We zullen jullie de details van deze nieuwe morele ramp besparen.
Eén ding staat vast: als de god van de gerechtigheid een administratieve dienst heeft die paladijnen opvolgt, dan zijn er ondertussen waarschijnlijk meerdere archiefkasten nodig voor het dossier van Skarin.
We beginnen ons ernstig af te vragen of een krachtige waarzegspreuk die zijn verleden kan onthullen niet absoluut noodzakelijk is.
Of dat sommige waarheden beter begraven kunnen blijven.
Ondertussen genoot Le Seigneur des Milles Prisons van een welverdiend drankje.
Enariel en Waza gingen naar boven om Sildar te bezoeken, die blijkbaar nog altijd bijzonder druk bezig was.
Voor een gewonde man beschikte hij over een opmerkelijke vitaliteit.
Sildar overhandigde de avonturiers hun beloning en kwam eindelijk achter de ware identiteit van Glassstaff.
Het was niemand minder dan Iarno Albrek!
De man was van kamp veranderd en had degenen die hem vertrouwden verraden.
Achter dat verraad doemde een nieuwe bedreiging op: de Vogelspin, een mysterieuze figuur die aan de touwtjes leek te trekken achter de sinistere gebeurtenissen in en rond Phandalin.
Onze metgezellen mochten dan wel een veldslag gewonnen hebben, iets veel verontrustenders begon zich af te tekenen.
Een burgemeester, beloningen en veel te veel onderhandelingen
Onze avonturiers besloten vervolgens een bezoek te brengen aan de burgemeester-bankier van Phandalin.
Een man wiens idee van gastvrijheid grotendeels leek te bestaan uit het aanbieden van vrouwelijk gezelschap.
Een bijzonder verfijnde opvatting van openbare dienstverlening.
Gelukkig had hij wel enkele opdrachten voor hen.
De eerste had betrekking op de Cragmaws. Hun kasteel zou aanwijzingen kunnen bevatten over Gundren, die nog steeds vermist was. Bovendien vormden de goblins een voortdurende bedreiging voor de regio.
Een tweede spoor leidde naar Wyvern Tor, waar nieuwe problemen om de tussenkomst van dappere avonturiers vroegen.
Prachtige kansen om onschuldigen te beschermen en de orde te herstellen.
Natuurlijk stelden onze helden eerst de enige werkelijk belangrijke vraag: hoeveel levert het op?
Vooral Skarin bleef aandringen.
Ja, onze paladijn van Tyr leek inmiddels even gepassioneerd door financiële beloningen als door zijn persoonlijke problemen.
Gerechtigheid heeft blijkbaar haar prijs.
De Harpers, een banshee en een monumentale afwijzing
Toen de avond viel, besloten onze metgezellen van een welverdiende rust te genieten.
Althans, bijna allemaal.
Skarin en Le Seigneur des Milles Prisons verlengden hun avond in het gezelschap van een jonge vrouw. Vooral die laatste leek bijzonder geïnteresseerd in de versierpogingen van onze paladijn.
Een tafereel dat heel wat barden ertoe zou aanzetten een andere loopbaan te kiezen.
Waza verkoos wijselijk zijn bed.
Enariel, die veel minder slaap nodig had dan zijn metgezellen, maakte van de gelegenheid gebruik om Zuster Garaele te bezoeken.
De ontmoeting kreeg een onverwachte wending.
De priesteres leek onze hoge elf bijzonder aantrekkelijk te vinden. Helaas voor haar straalde Enariel ongeveer evenveel emotionele warmte uit als een gletsjer in Icewind Dale.
Toen ze hem voorstelde zich aan te sluiten bij de Harpers, een organisatie waarvan ze zelf lid was, wees onze clericus haar voorstel zonder pardon af.
Een werkelijk monumentale blauwtje.
Ondanks haar teleurstelling vertrouwde Zuster Garaele Enariel een opdracht toe.
Hij moest een kam bezorgen aan een banshee, een wezen met waardevolle kennis over de magie en de geschiedenis van de regio.
De priesteres had zelf al geprobeerd informatie te verkrijgen, maar de banshee was bijzonder woedend geweest en had iedere samenwerking geweigerd.
Voor deze opdracht zouden dus tact, geduld, voorzichtigheid en fijngevoeligheid nodig zijn.
Dat betekent uiteraard dat de tussenkomst van Skarin en Le Seigneur des Milles Prisons buitengewoon veelbelovend klinkt.
We vrezen nu al het ergste.
Een drow, nog een drow en een voorstel dat verkeerd afloopt
De volgende ochtend herinnerden onze avonturiers zich nog een andere aanwijzing: de boomgaard van Edermath.
De eigenaar, Daran Edermath, was een gepensioneerde drow die zijn best deed om de inwoners van Phandalin te helpen en te beschermen.
Alleen tegenover de Redbrands, ook al waren die schurken niet bepaald tactische genieën, was dat geen eenvoudige opdracht geweest.
Het bezoek van onze groep zou hem met een heel ander soort probleem laten kennismaken.
Daran was geïntrigeerd door de aanwezigheid van Waza. Nog een drow!
Na enkele woorden te hebben gewisseld, probeerde hij hem ervan te overtuigen zich aan te sluiten bij de Order of the Gauntlet, een organisatie die zich inzet voor de strijd tegen de krachten van het kwaad.
Een volkomen eervol voorstel.
Waarop Skarin en Le Seigneur des Milles Prisons onmiddellijk in lachen uitbarstten.
Fatsoen? Nog altijd spoorloos.
Toch onthulde Waza een interessant detail over zijn identiteit.
Zijn familienaam: Do’Urden.
Een naam die liefhebbers van de Forgotten Realms ongetwijfeld bekend in de oren klinkt.
Onze drow leek echter niet bepaald geneigd de beleefdheden langer voort te zetten. En wat Enariel betreft: zijn status als hoge elf én clericus volstond blijkbaar om bij Daran een bijzondere afkeer op te wekken.
Diplomatie tussen bepaalde takken van het elfenvolk blijft duidelijk een werk van lange adem.
Ondanks de aanhoudende grofheid van Skarin en Le Seigneur behield Daran zijn zelfbeheersing.
Hij leek vooral ontzet over het feit dat een drow vrijwillig met zulke weinig aanbevelenswaardige figuren op reis ging.
Uiteindelijk bood hij hun een nieuwe opdracht aan.
Old Owl Well, een oude locatie waar vreemde magische verschijnselen waren gemeld, verdiende nader onderzoek.
Een verkenning van die plek zou waardevolle aanwijzingen kunnen opleveren over de ligging van Cragmaw Castle, vooral als hun toekomstige ontmoeting met de banshee op alweer een diplomatiek fiasco zou uitdraaien.
Gezien de samenstelling van de groep was dat bepaald geen onwaarschijnlijke mogelijkheid.
Een overwinning voor Phandalin, een ramp voor de moraal
Zo eindigt onze derde sessie van De diepten van Phandelver, de gebroken obelisk.
Onze avonturiers hebben Phandalin bevrijd van de Redbrands, Glassstaff uitgeschakeld, de ware identiteit van Iarno Albrek ontdekt en de eerste aanwijzingen gevonden voor een samenzwering waarbij de mysterieuze Vogelspin betrokken is.
Ze hebben ook niveau 3 bereikt, nieuwe beloningen verdiend en verschillende pistes geopend voor het volgende deel van hun avontuur.
Op papier zijn de resultaten uitstekend.
In werkelijkheid waren we getuige van rampzalige ondervragingen, overhaaste executies, twijfelachtige onderhandelingen, spanningen tussen elfen en vooral het geleidelijke morele verval van een paladijn die zogezegd de gerechtigheid moet belichamen.
Ergens in de goddelijke dimensies overweegt Tyr waarschijnlijk een carrièreswitch.
Onze helden beginnen steeds meer te lijken op personages die rechtstreeks uit de verbeelding van Joe Abercrombie zijn ontsnapt: gebrekkige individuen, vaak ronduit onsympathiek, soms tegen wil en dank heldhaftig, en in staat om de slechtst mogelijke beslissingen te nemen met een werkelijk indrukwekkend zelfvertrouwen.
Zal hun volgende avontuur hen naar een banshee leiden, naar de ruïnes van Old Owl Well, naar Wyvern Tor of op het spoor van Cragmaw Castle?
Eén ding staat vast: het gevaar zal misschien niet uitsluitend afkomstig zijn van de monsters die ze tegenkomen.
En Tyr?
Die had waarschijnlijk liever gezien dat Skarin boekhouder was geworden.
Een reactie achterlaten